یه عالمه شعر..

میرسد روزی که بی من سر کنی ...

میرسد روزی که مرگ عشق راباور کنی...

میرسد روزی که تنها درکنار قبر من ...

شعر های کهنه ام را مو به مو از بر کنی...

......................................................................................................................

 

دیدی که اخرش منو گذاشتو رفت"""

از زمین قلب من بر نداشتو رفت...

دیدی اخرش منو دیوونه کرد...

واسه رفتن همینو بهونه کرد...

 

...................................................................................................................

در خواب ناز بودم شبی...

دیدم کسی در میزنه...

                                                                                     در را گشودم روی او...

                                                                                 دیدم غم است در میزنه...

ای دوستان بی وفا...

از غم بیاموزید وفا...

                                                                                  غم با ان همه بیگانگی...

                                                                               هر شب به من سر میزنه...

 

......................................................................................................................

گفتی که از تو گفتن ...

                                      یعنی نفس کشیدن...

                                      از خود گذشتن من...

                                                                    یعنی به خود رسیدن...

/ 75 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
پریسا

سلام اومدم واقعاعالیه لذت بردم

ebrahim

سلام دوست عزیزم منو با اسم blackroz2بلینک قربونت [گل][گل]

sara-ahmad

اهنگت قشنگهههههههههههههه

sara-ahmad

عیددددددددددددددتتتتتتتتتتتت مبببببببببببببببببااااااااااااااااااااررررررررررررکککککککککککککککککک ااااااقققققققققققااااااااااااا مممممممممممججججججججججتتتتتتتتتتتتببببببببببببییییییییی

سحر

در کوچه های سرد و نمناک شهر گام هایم را مغرورانه بر پوسته ی تاریک شب می نهادم . صدای جغد های شوم و ناله های بی کسی گوش هایم را می خراشید. حضور اشباهی را در لابه لای سنگ فرش ها و انتهای تاریک و غمبار هر کوچه مرا سخت آزرده می ساخت. نفس هایم سخت شده بود . قلبم به آرامیِ قدم هایم ناقوسش را به صدا وا می داشت . نمی دانستم در این نا کجا آباد تنهایی به کدامین امید چنگ زنم. به عقل و منطق و فلسفه؟!! در زمانه ای که شیری خردمند اسیر هوس های خرگوشِ بازیگوشی خواهد شد و منطق سلطانیِ خود را در بازیهای کودکانه ی ایام به حراج می گزارد!! یا به عشق و عاشقی؟!! لفظی که در کوچه های چشمک و عشوه و ناز به قرانی بیش نمی ارزد و خروار خروارش را فریب بر دوش می کشد. نمی دانم نمی دانم ... اما به امید شکوفه ی کوچک لب قرمزی که فردا صبح به خورشید سلام می کند دستور تپیدن را برای قلبم صادر خواهم کرد.

sara-ahmad

اقا مجتبی عیدی مارو یادت نره اااا

parisa

mer30 ke sar zadi mano ba esme beyadeto belink bad bia bego ba che esmi belinkamet

ونوس

تو را آرزو نخواهم کرد، هیچ وقت! تو را لحظه ای خواهم پذیرفت که خودت بیایی، با دل خود، نه با آرزوی من

خالد

سلام وبلاگت عالیه به من هم سر بزن +نظر یادت نره با تبادل لینک موافقی؟خبرم کن[گل]